نبـود

:

rooznevesht67 — Tue, 05 Jan 2010 10:51:36 GMT

:

rooznevesht67 — Mon, 04 Jan 2010 20:19:21 GMT

گریختی از من؟

از آوار ِ حضور و آمالِ خیال‌های نافرجام، از زرد و سرخی واژه‌ها و تلخی کلام. از هجوم ِ کودک‌وار ِ غصه‌هایم بر سینه‌ات.

دیگر توان یافتنم‌ات نیست؛ جستجوهایم همه بی‌امید و دل‌خوشم به هر روزنی که نشانی از تو دارد.

من؟ از تو گریزی نیست، پای من به دیدارت هامونِ ناپیموده نمی‌شناسد. یادِ من به خواستن‌ات، به داشتن‌ات سوی ناکجاها، عزم نادیده‌ها و ناشنیده‌ها می‌کند.

سوی من آی که شرحه‌ی سینه‌ام تشنه‌ی شرابِ تو، بی‌تاب و سوخته‌ست.

:

rooznevesht67 — Sun, 03 Jan 2010 18:12:27 GMT

From: Deviantart

:

rooznevesht67 — Sat, 02 Jan 2010 19:50:24 GMT

اشتباه می‌کنیم و نمی‌پذیریمش. به جای پذیرفتن پس می‌زنیم، توجیه می‌کنیم و قضاوت. بدیِ اشتباه کردن هم در همین است، که از منصفانه اندیشیدن محرومت می‌کند لحظه‌ی وقوع.

آدم اگر آدمی بشود که اشتباهش را پیش از دیر شدن قبول کند و بفهمد، جبران بَرَش سهل‌تر.

این‌ها را نوشتم که بگویم وای اگر افتاده باشی توی سراشیب زندگی‌ات و به خطا رکاب بزنی. دیر فهمیدنِ اشتباهت همان، تباه گشتن و فنا شدنت همان.

بعد من الان افتاده‌ام توی سراشیبی و بدجور دارم اشتباهی می‌روم. انگار که می‌خواهم تباه شدنم را به چشم ببینم و فنا شدن را در آغوش کشم.

...

هوا نیمه روشن است؛ پیش از طلوع. من خواب نیستم و می‌دانم که اوج بیداری همین‌جاست. پاهایم در رکاب بی‌جان و کم‌رمق، انگار که دِینشان به من را ادا کنند به سختی می‌جنبند. نگاهم روی خط افق رفته. من به اشتباهاتی فکر می‌کنم که تو را از من گرفت، اشتباه اکنون را باکم نیست.

:

rooznevesht67 — Fri, 01 Jan 2010 17:39:09 GMT

پاها را آهسته‌تر خم و راست می‌کنم تا گام‌هایم سنگین جلوه کنند. نبش خیابان‌مان منتهی به بلوار اصلی پس‌زمینه‌ی ساختمان‌های انتهایی در محدوده‌ی دید، نارنجیِ گرفته‌ی آسمانِ عصر جمعه‌ست که هر چه سمت بالا بروی و رنگش را دنبال کنی به خاکستریِ تیره می‌زند.

از خط‌کشی که می‌گذرم پیِ همین سمتِ پیاده‌رو را تا روبروی سینما کمی جلوتر از پیاده‌روِ همیشگی می‌گیرم بعد می‌روم آن سمت خیابان. می‌خواهم وقت برگشتن که هوا تاریک‌تر شد توی پیاده‌روهه قدم بزنم.

چند فرعیِ آشنا را رد می‌کنم و می‌رسم به یک فرعی آشناتر. خط‌کشی‌اش را که رد کنم می‌رسم به کیوسکی که روزگاری سنگینی تنم را که از درد تابِ تحملش نبود، تکیه می‌دادم به‌ش، و یک دلِ سیر گریه می‌کردم برایت. دفعاتش خاطرم نیست، اما خوب به یادم هست که لحن تو آن‌سوی خط جور دیگری می‌شد حین گریه‌م. گاهی ساکت و آرام، گاهی درهم و عصبانی، و یک‌بار هم صدایت لرزید.

سنگ‌فرش‌ها خیس‌اند، دیروز و دیشب بارانی بوده. تا ولیعصر می‌روم و مسیر را تا قبل از کیوسک و فرعی‌های آشنا برمی‌گردم. بعد می‌آیم این سمت خیابان. تا به حال به این فکر نکرده بودم که پیاده‌روِ محبوبم از دو سمت به سینما ختم می‌شود. پوستر فیلم‌ها را کمی بیشتر می‌بینم و سینما را رد می‌کنم.

مثل همیشه؛ آرام و با عبور. باور نمی‌کنم که ناب‌ترین لحظه‌هایم در نیم و یک‌سالی که گذشت با سنگ‌فرش و درخت‌های این پیاده‌رو عجین شده. چه وقت سرخوشی و چه تلخی. می‌دانم که این خطوط موازی و مورب، این مربع‌های سبز و مستطیل‌های نازك و زرد، خوب تنهايي‌ام را می‌دانند. و تا ابد حرف مي‌زنند با من و زمزمه مي‌كنند مرا.

قدم‌ها بی‌اختیار سنگین‌تر می‌روند و ذهن درگیرِ یاد و اوهام می‌شود، چقدر دلتنگ این لحظه‌ها شده‌ام.

:

rooznevesht67 — Thu, 31 Dec 2009 20:02:18 GMT

این سطرها را كه می‌نویسم این‌جا تا امشب را از یادم نبرند و چه عهد با خود کرده‌ام. و حیرانی‌ام به وقت نوشتن، از تكرار و تكرار ِ خُرد شدن این پیمان. بس كه بی‌سویی مرا اجیر خود كرد تا روزگارم این باشد؛ خروار ِ عهدهای شكسته.

این واژه‌ها را به یاری خواهم گرفت وقت ِ به بازی گرفته شدن با اوهام ِ تاريك.

و ميان ِ قدم‌زني شبانه‌ام، سردي نم‌نم باران زمستاني كه بر صورتم چيره شد و چشمم به ته‌مانده‌ي پاييز كف پياده‌رو ِ تيره و خيس افتاد، دهان بي‌اختيار به زمزمه شود كه اي دريغ از تو... اي دريغ.

:

rooznevesht67 — Wed, 30 Dec 2009 16:53:41 GMT

هواي نوشتنم هست؛ هواي نوشتن ِ تو. هواي ناگفته‌هاي دور. هيهات از اين ترس ِ بي‌انتها. باز فاصله‌ها رنگ باخت و نزديكي تو، كه بودي هميشه. باز شب‌گردي‌هايم نقش ِ نگاه شد؛ سمتِ خيال.

امشب غزلي خواهم خواند كه «هواي كوي تو از سر نمي‌رود...» را تا سپيده‌دم، به مدام نُقل زبان باشد.

...

چه حقيريم ما آدم‌ها كه داشته‌ها را وقت نداشتن مي‌بينيم.

:

rooznevesht67 — Tue, 29 Dec 2009 16:00:30 GMT

فردا وقت رفتن است و امشب واژه روی واژه بند نمی‌شود. جدایی و فراغ همیشه واژه‌هایی دم‌دستی بوده‌اند برای من. دوری از خانه عادتم شده، اما چیزی که هنوز هست آن دلگیری و اضطرابی‎‌ست که همراه این دسته از واژه‌ها می‌آید، حالا گیرم که دیگر نامحسوس‌تر و کم‌پیداتر شده بر سر و روی من. بس که تکرار شده و رنگ و شکل عوض کرده. گیرم که این‌بار چشم‌های کوچکِ «باران»ی در کار باشد که دلتنگ‌شان بشوم.

...

می‌دانم که نگاه ِ کودکانه‌اش را برادر وار تا وصال دگر بر یاد دارم، و نیز دلگیری‌اش در سال‌های دور ِ پیش ِ رو را خواهم دید که از رنج ِ خواهرانگی نکردن برای من است، بس که دیر آمده و مجالی نداشته.

چه دانستم که این سودا مرا زین سان کند مجنون*

rooznevesht67 — Mon, 28 Dec 2009 15:28:18 GMT

یار ِ غار من؛ حرف زدن چقدر سخت بود دیشب، که وقت جدایی‌مان حجم ِ سنگین غصه‌ام توی گلو را دوام بیاورم و گریه روی پلک‌ها بازی کند. کاش نشود که بخوانی این‌ها را، کاش بغضم را ندانی.

حالا که گُر گرفته‌ام دوری تو، فرسنگ‌ها. چه سودا با من دارد این سرنوشت، باز بی‌طاقتی و فاصله؟

حالا که از سر عجز و نیاز واژه‌ها را به یاری می‌طلبم، می‌گریزند از من.

چه شد بین ِ من و تو رفیق، چه شد؟

* تیتر ِ روزگار ِ دلگیری‌ات برای پدر...

:

rooznevesht67 — Sun, 27 Dec 2009 15:09:18 GMT

From: Deviantart