خداحافظ واگويه‌هاي بغض آلود ِ شبانه، مردمكهاي نمناك، بي‌تابي‌هاي ِ هماره‌ي پيش از خفتن.. اسير ضجه‌ام تا ببخشايي، تا پاك شوم، تا درگذري، تا متولد شوم دوباره و دوباره تولدي بايد.. تولدي دگر

خداحافظ نياز روح؛ تسبيح.. سبحان الله،سر به تسليم فرود مي‌آورم، الهي رضا به رضائك.. كه پاكي تو اي هماره منزّه.. كه تسليمم به تو و راضي‌ام به آنچه كه خواهي...

خداحافظ دانه‌هاي چوبي كه بند بند ِ انگشتانم را به همسايگي گرفتيد.. چه آشنايم با زخمهاي نقش بسته بر هفتمين دانه.. رشته نخ هاي طلايي در هم پيچيده كه با نوازش دست آشناييد..

خداحافظ چاه و تنهايي، ماه غريبستان ِ هماره، مولا.. علي... چه غربت بزرگي‌ست كه نشناسند بزرگي را و چه بزرگ سجده‌اي‌ست سجده‌ي شهادت...

خداحافظ شب نشيني‌هاي آشناي نزديك.. دور نشويد از من.. چه دلهره‌اي به جانم افتاد ميان ثانيه ثانيه‌ي لحظه لحظه‌هايتان.. چه آشنا كرديد مرا با آن كه آشناست و غريبش مي‌انگاشتمش.. چه بگويم از آنچه با شما گذشت؟.. واژه تعظيم مي‌كند و به خاك مي‌افتد در برابرتان... هنوز در رازهايتان وامانده ام.. هزار راز.. هزاران هزار.. چه ميزبان ِ آشنايي؛ چه ضيافتي گرفتند فرشتگان بر اين خاك، ضيافتي شبانه.. چه بي‌كران سفره‌اي.. آب ِ پاكي و خوبي.. نان ِ بخشش و گذشت...

خداحافظ ماه خوبي ِ خدا.. خدا خوب ِ هميشه است اما.. اين خوبي‌اش به رنگ ديگري‌ست.. از جام خوبي‌اش چشيدم.. و هنوز سرمستم و سرمستم هنوز...