میان سنگینی کلمات و حرفها حبس شده ام و به خود می پیچم، نفس را برای رهایی از دردهای پوسیده ی دلم بیرون نمی دهم. آشفتگی امانم نمی دهد، چون ماری زهرآگین بر پیکرم چنبره می زند و روحم را می آزارد، امیدی برای ماندن نیست، باید بروم اما پاهایم نای کشیدن این تن زخم دیده را ندارند، در راه به چشمها خیره می شوم و کلمات را در ذهنم مجسم می کنم، کلمات مرا می سوزانند و در من گُر می گیرند... تمام چشمها غریبه اند، و بی خبر از بغض ها و اشکهای نهفته در پس چشم دیگر... به آسانی از کنارت عبور می کنند و در روزمرگی خود غرق می شوند...

کاش می شد فراموشم شود لحظاتی که بر من گذشت، لیک می دانم که این آرزویی‌ست ناممکن و چاره ساز دردهایم نیست.

پس می اندیشم به آرامشی که وجودم از آن تهی شد و طوفانی از غم که درونم را درنوردید.

و حالا من مانده ام و حسرت رسیدن به آرامشی ابدی...

زمانی نصیحتی شنیدم که هیچگاه پیرو آن نبودم: "هیچوقت سادگی دلت را در دست نگیر و پیش نرو، هستند کسانی که بر دلت ضربه می زنند..." این حرف را باور نمی کردم، زیرا بر این عقیده بودم که سادگی باعث می شود راحت تر باورت کنند. همیشه در رابطه هایم بدین گونه بوده ام، اما انگار داستان به شکل دیگری‌ست. نمی دانم، شاید زمان آن رسیده که بر باور خویش خرده گیرم و به آن شک کنم.

زمان همه چیز را آشکار می سازد، حالا بدون واهمه می توانم بگویم انسانها به راحتی قولها و حرفهایشان را فراموش می کنند و عوض می شوند، دوستی ها به سادگی رنگ می بازند و به گونه ای دگر می شوند... شاید همه می دانیم مشکل چیست اما نمی توانیم دم برآوریم.

مدتهاست که از اینگونه دوستی ها آزرده ام، رابطه هایی که به طرفة العینی از هم می پاشند و احساس آدم را به پای چوبه دار می کشانند. مدتهاست که دلگیرم از کارها و حرفها و زخم زبانهای دوست...

همیشه سکوت کرده ام و دم نزده ام، با خود می گفتم این از خود گذشتگی ارزش پایدار ماندن دوستی را دارد... اما نمی دانستم این حرفها روی دلم تلنبار می شوند و مرا به نابودی می کشانند، نمی دانستم این نگفتنها باعث قضاوتهای اشتباه و تصمیم گیریهای نامنصفانه می شود.

حرف آخر...

عجیب گرفته ام این روزها، عجیب این دل وا مانده ام تشنه ی یک دوستی‌‎ست که به آرامش برساندم.

در حسرت یک دوستی "بی تا" مانده ام، تشنه ی چنین دوستی ای... (+)

توضیح (+): از وبلاگ شیوا آبا 

پ.ن۱: ما می رویم گر چه ز الطاف دوستان        بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است

پ.ن۲: وقتی باران به نرمی بر من می بارد نوازش خدا را حس میکنم../

پ.ن۳: دقایقی‌ این تن خسته و ملول را میهمان قطراتش کردم... قدم زدن در این شهر غریب زیر باران، اشکهایی که سرازیر شد و با قطرات در هم آمیخت، آرامم کرد.. هر چند هنوز به آرامشی دور می اندیشم.

پ.ن۴: کاش این باران گرد دوستی ها را بشوید و تازه شان کند...