آدینه بامداد

در امتداد خط خیابان خیس

سلانه سلانه

قدم زنان

تنهایم

.

ردپای چراغ

بر خیابان نمور

و سایه ام

سِحر شده

پیش میرود

محو می شود!

.

دانه های باران

از لابه لای سیاهی آسمان

می پاشند بروی شیشه ی چشم

با نور می آمیزند

و

ستاره می شوند

.

دَمهای ژرف

پی در پی

زخم میزنند بر سکوت

و سینه ام

که سر ریز می شود

از رایحه ی نمناک بابونه

پ.ن 1: وجودم پر از شب بود و رؤیا بود../

پ.ن 2: آسمان پر ابر و بی باران مثل این است که بغضی راه بر گلویت ببند و چشمهایت خالی از گریه باشد!

پ.ن 3: اشک ریختم ، هم شانه‌اش...

پ.ن 4: لذت ترانه خواندن و گریستن زیر باران در هیچ کلامی نمی گنجد!

خدشه انداخت

بر روی قاب بلورین حنجره اش

گریه؛

مادرم

...

پ.ن ۱: دلم گرفته ، از خودم... /

پ.ن ۲: کاش بجای پشیمانی از نادانی‌هامان ، عبرت بگیریم از آنها

پ.ن ۳: کمکم کن!

قربانی‌ام

خواهی کرد

روزی

با نادانسته ها ، نمیدانم هایت!

و آرام خواهم گرفت

هنگامه ی

مرگم

میان زورقی شکسته

به گِل نشسته بر ساحل؛

و دریای نگاهت

متلاطم از امواج آرامش

سرد ، بی روح

خیره به پیکر رنجورم

بی درد ، بی حسرت؛

به تقدیرنوشتم

روا نیست

گلایه ای

اما

در پیشگاه خدا

نمی ماند

بغضی برای نگفتن

دلگیریهای هماره

و

بی جوابی هایش!

دیروزهای رفته از کف

جوانی فرطوت شده ام

که پای کوبیدی بر لاشه‌اش

در نوای باد

و رها کردی‌اش

آنجا

به پاسخ می نشینی

و آن به نماز قامت بسته

که به تماشا می نشیند

اشک ریختن های دزدکانه‌اش را

هر شب

چادری سپید

آذین به گلهای آبی روشن

...

باز هم

آسمان دلم ابریست

سرد

تاریک

بی روح است

صفحه اش از ستاره ها خالیست...

چه کنم من

چه چاره ای جویم

چشمهایم پر ز گریه،

بارانیست

می نشینم به گوشه ای

تنها

باز میکنم دفتر شعرم

می نویسم در اولین صفحه

درد من

درد تنهاییست

می نویسم

دوباره واژه ای زیبا

واژه ی مهربانی؛

"دوست"

می نویسم دوباره آن سویش

دوستی پس چرا کنارم نیست؟!

می نویسم "دوستی"،

این بار

دفترم بوی مِهر می گیرد

بس که این واژه

واژه ی خوبی‌ست

بوی مِهر نه!

بوی عشق می گیرد

آری این شعر من

سر آغازش

فصل دوست داشتن هاست

پس به "پایان" دگر نیاندیشیم!

چون که "دوستی" آخرش زیباست

...

پ.ن 1: وقتی دوتا دوست از هم دلگیر باشن... آسمون هم دلش می گیره ، بغض میکنه... وقتی آسمون دلگیر باشه یعنی خدا هم دلش گرفته!

پ.ن 2: دلم گرفته بود! فروغ رو خوندم... نتیجه این شد که می بینید! شاید ضعیف باشه اما...

پ.ن 3: هدیه میکنم به دوست... /

دیدمت

سیما

ندا

آوایت؛

نشسته

به مناجات

ردای شب رنگ

بر پیکرت

پناه..

..ی

بود

نسب‌ات (؟)

...

آرام

دوباره

در خواب

+ ...: خ.ب.ر نوشتی علاقه‌ات!!(؟)

پ.ن 1: سپیده دم تلخ بود.../

پ.ن 2: ...اگر ماندی تو بگذار!

از کودکی هایمان چه به یاد داریم؟!

شکستن اسباب بازی هایمان ، شکلاتهایی که مامان توی کابینت قایم میکرد ، کتک کاری با بچه همسایه به خاطر ندادن توپش به ما فقط برای زدن یک شوت ، یا بستنی هایی که بابا موقع رفتن به بیرون برایمان می خرید؟!

شاید لگد خوردن از پای مامان به خاطر گاز گرفتن خواهر کوچکترمان ، شاید هم روز اول رفتن به مدرسه و روزهای شیرین کلاس اول ابتدایی...

من روزهای اول مدرسه را هیچوقت فراموش نمیکنم ، یادم می آید اولین روز همراه پسر عمویم به مدرسه رفتیم و مادرهایمان آنقدر به شجاعت و زرنگی ما اطمینان داشتند که از همان روز اول گذاشتند مثل گاو سرمان را پایین بیاندازیم و خودمان تنهایی به مدرسه برویم!

از خانه تا مدرسه نیم ساعت راه بود و پسر عمویم که یک کلاس از من بزرگتر بود آنقدر مرا از مدیر و معلم ها ترساند که من در ذهن خودم قیافه آنها را شبیه جوخه های اعدام مجسم کردم!( از آنهایی که یک پارچه سیاه روی سرشان کشیده اند و دو سوراخ کوچک که چشمهایشان را شبیه گرگها میکند و یک تبر دوسر بزرگ توی دستشان است)

البته باید بگویم که من آنقدر نترسیدم که شلوارم را خیس کنم! (آنقدر ها هم بچه مامانی و لوس نبودم)

اما تا دلتان بخواهد حواس پرت و فراموش کار بودم و بارها وسایلی را که به بچه ها قرض میدادم پس نمیگرفتم... البته حساب مداد ترشها و پاک کن هایی که بچه ها از من کش می رفتند جداست!

علی رغم این فراموش کاریهای من که تا امروز هم ادامه دارد هیچوقت مدادهایم را گم نمیکردم و این یک دلیل خاص داشت:

من مدادهایم را دوست داشتم

بله من مدادهایم را خیلی دوست داشتم حتی بیشتر از گرفتن نمره ی 20 در درس علوم!(1)

آنقدر که هیچوقت سرشان را از دو طرف نمی تراشیدم ، همینطور ساعت درس جمله نویسی آنها را نمی جویدم و لیس نمی زدم!(2)

شاید اعتیاد شدید من به نوشتن هم به خاطر علاقه ی بی حد و حسرم به مداد در دوران کودکی باشد.

آنقدر به نوشتن و قلم و کاغذ عادت کرده ام که دیگر تبدیل به یک نیاز شده و همینطور بهانه ای برای آرامش...

همه ی راهها را امتحان کرده ام ، نوشته های روزانه ، خاطره نویسی ، شعر ... و هر چیز دیگری که سر و کارت با قلم و کاغذ باشد...

با این همه هیچگاه عطش من برای در دست گرفتن قلم و سیاه کردن کاغذ فروکش نکرده...

اما یک چیزی...

با همه ی این حرفها اگر به شما بگویم مدت زیادی است که سراغ قلم و کاغذ نرفته ام باور می کنید؟!

خب منطقی اش این است که باور نکنید (مغز خر که نخورده اید!) اما باید بگویم که سخت در اشتباهید!

مدتی است (حدودا یک سال و چند ماه و چند روز) با دنیای وبلاگ نویسی آشنا شده ام ، این دنیای مجازی و مایحتوایش را دوست دارم و از صدای "تق تق" خیلی خوشم می آید!

چیزهای زیادی به من داده و البته چیزهایی را هم از من گرفته از جمله قلم و کاغذم را...

از روزی که شروع به وبلاگ نویسی کردم کمتر به سراغ قلم و کاغذ رفتم و "سرعت" میلم به قلم و کاغذ را کمتر کرد.

چند وقت پیش با یکی از دوستانم بحثی در همین حیطه داشتیم.

لابه لای حرفهایش گفت مدتی است که میلش به وبلاگ نویسی کمتر شده چون فکر میکند که نوشته هایش دردی از کسی دوا نمیکند! و همینطور گفت آدم نباید نوشته های خصوصی اش را در دیدگاه عموم قرار دهد و باید آنها را در دفترش بنویسد...

البته من سعی کردم فکر دوا کردن درد دیگران را از سر این دوستم خارج کنم اما فکر کنم موفق نشدم!

با این وجود او کمی تا قسمتی راست میگفت.

ما نباید با وبلاگ نویسی قلم و کاغذمان را فراموش کنیم (و گرنه همه ی نوشت افزارها ورشکست میکنند!)

شما که ادعای نویسندگی میکنی (هووووی با توام!) بهتر است هوشیار باشی که این دنیای مجازی اعتیادی بس شدیدتر از کراک و شیشه و تریاک... و این کوف و زهر مارها ایجاد میکند (و خماریش چند برابر مخدراتی که نام بردم عذابت میدهد)

"اگر نوشتن را دوست داری هیچگاه قلم و کاغذت را فراموش نکن...!!!"(3)

(1): شاید شما این حرف من را باور نکنید... اما من اصلا برایم مهم نیست... به درک که باور کنید یا نکنید!

(2): این عادتی بود که همه ی بچه ها از دوران نوزادی به آن خو کرده بودند و چون سر کلاس چیزهای زیادی برای جویدن و لیسیدن نبود ، معمولا اکثر بچه ها مدادهایشان را لیس می زدند!

(3): شعار را حال کردید.

*پ.ن: یکی از دوستانم خواهش کرده فیلتری که روی کامنت وبلاگم گذاشته ام را بردارم اما با عرض پوزش باید بگویم که متاسفانه فعلا به خاطر تعدد وبلاگهایم (بگو مریض بودی این همه وبلاگ باز کردی) و همینطور یکسری مشکلات دیگر قادر به برداشتن فیلتر نمی باشم... البته به همه خوانندگان وبلاگم اطمینان میدهم که می توانند آزادانه در مورد نوشته هایم اظهار نظر کنند ، من تمامی نظراتشان را بدون استثنا ثبت میکنم. (البته به جز فحش های ناموسی!)

**پ.ن: قصد داشتم این نوشته را به خاطر همان "یکسری مشکلات دیگر" سیاه و تلخ بنویسم (سیاه مثل زغال و تلخ مثل زهر!) به گونه ای که اشک در چشمانتان حلقه بزند ، اما باز به خاطر توصیه ی همان دوست این نوشته را به گونه ای طنز ارائه دادم تا شما عزیزان حال بکنید( هووووی بی جنبه ...گفتم حال بکن... نگفتم دیگه اینطوری مثل...!)

 ***پ.ن: قلم و کاغذ!!....

شاید شما خواننده ی محترم به سلامتی عقلی بنده به خاطر نوشتن این پی نوشت آخر شک کنید! اما باز هم باید بگویم که سخت در اشتباهید... اگر دقت کنید من در نوشته ام 9 بار این کلمه را تکرار کردم و این آخری را نوشتم که بشود ده تا!! خب طبیعی است که شما همچنان به سلامتی عقلی بنده شک کنید اما باید بگویم برای بار سوم نیز در اشتباهید! و این پی نوشت به یاد کل کلهای قدیمی بنده با همان دوست نوشته شده و فقط خودش منظورم را متوجه میشود ، پس دیگر زیاد مغز خودتان را در راستای اندیشیدن در این مورد عذاب ندهید.

آخرین نفس های پاییز

تنها

آسمان با لکه های سپید

مهتاب را

به تماشا نشسته ام

دلم یخ بست

کبود ، سیاه شد

طب کرد...

فردا

زادروز خورشید

زندگی ، امید را

به انتظار نشسته ام

من

در این بوران درد

آخرین شب پاییزی ام

تو را

به پندار نشسته ام

امشب

گریه را کم آوردم

آسمان همراهی‌ام خواهد کرد

میدانم!

باران را

به انتظار نشسته ام

*پ.ن: امروز باران بارید.../

**پ.ن: زده ام فالی و فریاد رسی می آید (؟!):

در این ظلمت سرا تا کی به بوی دوست بنشینم

گهی انگشت بر دندان گهی سر بر سر زانو