صدای دلنشین وآرامی که از سوی گلدسته ها سرازیر می شد انگار داشت مرا از خواب غفلت بیدار می ساخت . حال غریبی داشتم ...لحظه ای آشفته ، کمی دلهره...از بیانش عاجز بودم.

فقط یک چیز در وجودم تجلی میافت ، آن آوای آشنا لحظه به لحظه آرامش را به من تزریق می کرد .

نمی دانم چند صباحی بود که در خواب بودم ،نمی دانستم چقدر در باتلاق تردید فرو رفته بودم...هر چه بود انگار شیطان پیروز این معرکه بود.

لکه های سیاهی که کم کم داشت سپیدی قلبم را محو می ساخت این باور را برایم روشن می کرد که دیگر راهی برای بازگشت نیست.

در نا امیدی گم شده بودم ، تک و تنها در جستجوی چراغ هدایت ، اما نمی یافتم.

دیگر قدم در راه گذاشته بودم و با دریایی از امید به سوی حقیقت گام برمی داشتم.

متحول شده بودم و انگار دستی از پس سایه ها به من اشاره می کرد و مرا به سوی خود می خواند

تنم را از لباس گناه رها ساختم و در "بهاری زیبا" لباس پاکی را به تن کردم و به "میهمانی خدا" شتافتم.