همیشه وقتی که لب پنجره ی اتاقم کنار شمعدانیهای بغض گرفته می نشینم و دورادور از پرواز پرندگان لذت می برم با حیرت بسیار به پرواز می اندیشم.

نمی دانم سر رشته ی این احساس چیست؟ اما می دانم که این حس را دوست دارم شاید به این دلیل که شوق پر کشیدن حادثه ای را در ذهنم تکرار می کند، اما وقتی می خواهم از حادثه ای که بانی این احساس شیرین است بدانم ، افکارم سکوت می کنند و مانند غباری که از جاده بر می خیزد و پس از چند لحظه محو می شود ، از بین می روند .

کمی از این اتفاق غم زده می شوم اما دوباره حس پرواز اندوه را از ذهنم می شوید و به سراغم می آید.

چقدر زیباست... شباهنگام وقتی مهتاب چادر سیاهی را از سر آسمان به زیر می کشد ، تو در اوج پرواز با ستاره ها سخن بگویی! احساس سبکی می کنی و گویی که روح از بدن فرار می کند .

همه ی این زیباییها مانند یک شهاب در یک لحظه اتفاق می افتند و از بین می روند.

وقتی با یک جرقه که بیشتر صدای پرنده هاست از افکارم فاصله می گیرم ، هر چه می اندیشم شیرینی احساس چند لحظه ی قبل را به یاد نمی آورم.

تنها ته مانده ی ذهنم یک چیز است ، پرواز...

نمی خواهم این رویای شیرین را از دست بدهم و فقط برایم خاطره باشد ، بنابرین همیشه زیر لب با خود زمزمه می کنم :

آری...  پرواز را به خاطر بسپار. 

نمی دانم کدام احساس بود که مرا به سوی دفترم کشاند تا دوباره حادثه ای را روی آن حکاکی کنم.هر چه بود این حس غریب انتظار را در من مجسم می ساخت.می دانستم که توصیفش دشوار بود، اما ندایی درونی سختیها را برایم آسان جلوه می داد.

شاید اشکهای مادرم در آن جمعه مرا وادار به نوشتن می ساخت اما دلیل آشفتگی او چه بود؟.جمعه ها روز تنهاییش بود هرچه درد دل داشت به سجاده اش می سپرد تا آنها را به دست محبوبش برساند.انگار چشم به راه کسی بود که دوریش برای او زجر آور شده بود.

نمی دانم جرا ترس و دلهره تمام کالبد روحم را تسخیر کرده بود،آخر انگار این انتظار مرا نیز محو خودش ساخته بود ،همیشه دوست داشتم جای مادرم باشم و با محبوب خود درد دل کنم: ای خورشیدی که همه انتظار تابیدنت را میکشیم،کاش طلوع می کردی و قلب تاریکم را که خسته از بر دوش گرفتن کوله بار گناه است از وجود نورانیت لبریز می ساختی....

نمیدانم آخر این انتظار تلخ و شیرین چه زمانی به پایان می رسد. شاید روزی آرزوی مادرم برآورده شود، شاید یکی از این روزها انتظار تمام شود،اما شاید عمر من نیز کفاف دیدن آن روز نکند.

شاید این جمعه بیاید ...؟ شاید...!