آن روز ها را به یاد بیاور روزهایی که لبریز از سکوت بودیم وبه دور ازعشق.روزهایی که بیقراری و گریه

جای محبت را درون قصه ی سرنوشت ما گرفته بود,روزهای دلتنگی.

به یاد بیاور زمانی را که سکوت با هر ضربه اش دستهایمان را از هم دور می ساخت و روزهای بد ما شکنجه گر جانمان بود.آن زمان نیم نگاهی می توانست مرهمی بر آرزوهای دست نیافته ی ما باشد.

لحظه ی خدا حافظی را که به قیمت دست کشیدن از آرامشی که بوسه هایت بانی آن بود, هرگز فرامش نخواهم کرد.حسرت اینکه ای کاش حادثه ها مجال دیدار دوباره را به ما بدهند دیگر به حقیقتی دست نیافتنی مبدل شده بود.وقتی که دیگر هنگامه ی  مرگ روزهای به یاد ماندنی نزدیک بود دوباره نامه ی خیس اشکی را که در آخرین شب مهتابیمان برایت می نوشتم خواندم.از اینکه احساس ناشناسی در حاله ای از اضطراب می توانست

جای این سکوت زجرآور را در نگاه ما بگیرد شادمان بودم.یاسهای خشکیده ای را که یاد آورعطر گیسوانت بود همسفر نامه ای ساختم که سرشار از عشق و امید به لحظه ی دیدار بودند.

به یاد بیاور لحظه ی دیدار دوباره را.زمانی که التهاب بوسه ی دوباره دستهایمان را لحظه به لحظه به هم نزدیکتر می ساخت, زمانی که پایان روزهای پر از سکوت را در زیر درخت سیبی جشن گرفتیم و آن روزهای تلخ را در رودخانه ی پاییزی ریختیم و سوگند خوردیم به عشق پاکمان که بر روی "جدایی" خظ قرمز بکشیم.آن روزها را به یاد بیاور...